2008 - overlijden Jan Ulens

Jan Ulens †27 februari 2008

Sint-Laurentius kerk, 8 maart 2008

Geachte familie,

Van ganser harte bied ik U, namens de ganse gemeenschap van Katrinahof en mijzelf, de betuiging aan van onze innige deelneming naar aanleiding van het overlijden van Eerwaarde Heer Jan Ulens.
Wij leven zeer intens mee met jullie bij het heengaan van onze Oud-voorzitter.
Bij het vernemen van het droeve nieuws van het plotse heengaan van Jan Ulens werd het ook bij mij even heel stil. Dan werd mijn gemoed vervuld met herinneringen en tegenstrijdige gevoelens. Droefheid, zeer zeker, maar voornamelijk diepe dankbaarheid.
Best aanwezigen, vrienden, kennissen en oud-leerlingen van Jan Ulens.
De eerste lezing die we verleden zondag tijdens de Eucharistie hoorden, leek mij bijzonder toepasselijk op hem.
Zij vertelt ons hoe de profeet Samuël door de Heer naar het gezin van Isaï gezonden werd om de jongste zoon David in zijn roeping te bevestigen en hem tot koning te zalven.
Eerst viel de blik van Samuël op de oudste zoon en hij dacht: "Die daar voor de Heer staat is ongetwijfeld zijn gezalfde!"
Maar de Heer zei tot Samuël: «Ga niet af op zijn rijzige gestalte, hem wil ik niet. Want God ziet niet zoals een mens ziet; een mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer naar het hart. »
Toen God ooit de heer Ulens zalfde en tot priester wijdde, had Hij eerst naar diens hart gekeken en hij heeft toen kunnen vaststellen dat zijn hart de omvang had van een kathedraal.
Bezield als hij was met de fundamentele gedrevenheid om mensen te helpen, stond zijn hart immers open voor alle mensen over wie hij het beleid had. Hij hield van hen en van het werk dat hij voor hen presteerde.
Beste mensen,
Reeds van bij de oprichting in 1974 was de heer Ulens bestuurder van de vzw Katrinahof. Hij werd voorzitter in 1976 en bekleedde dat ambt tot midden vorig jaar. Op het ogenblik van de oprichting kende Katrinahof een kleuterafdeling, een afdeling buitengewoon lager onderwijs en een semi-internaat, gehuisvest in twee statige meesterwoningen op de Mechelsesteenweg. Buitengewoon secundair onderwijs en internaat werden ingericht en snel barstte de Mechelsesteenweg uit haar voegen. Mede onder impuls van de heer Ulens, die als geen één de geschikte eigendommen kon aanwerven, werden de rechter- en de linkeroever campus uitgebouwd.
De heer Ulens was een geboren bedrijfsleider. In al haar iniatieven kon de directie steeds rekenen op zijn onvoorwaardelijke steun. Wel gaf hij soms de valse schijn van low-profile. Ik hoor hem nog zeggen: «Van cijfers daar ken ik niks van, dat moeten jullie maar oplossen.» Uiteraard was dit geen low-profile. Het was gewoon zijn manier te delegeren, zonder iets op te leggen.
Wars van alle hiërarchie of structuren kon hij éénieder, van edelman tot knecht, aanspreken als zijn gelijke. Op het randje van het ironische soms, was het zijn groot plezier, vol humor, zijn tegenspreker in verwarring te brengen, om een reactie uit te lokken.
Jan Ulens verstond de kunst nooit mee te gaan in een conflict. Hij stond er boven. Met zijn eigen fundamentele benadering zocht hij naar oplossingen. Steeds opnieuw gaf hij mensen kansen, zonder enige rancune. Bovendien had hij de gigantische gave mensen bij elkaar te houden. Schreef hij niet ergens: « Liefde is een magnetisch veld ?»
Beste mensen,
Na een bewogen leven, verklaarde Sint Augustinus op de avond van zijn leven: «De opgave van ons leven is het oog van ons hart te genezen, zodat wij in staat zijn God te kunnen zien.»
Welnu, ik ben ervan overtuigd dat Zeer Eerwaarde Heer Ulens het oog van zijn hart heeft kunnen genezen, zodat hij thans God aanschouwt.
Vaarwel, Jan Ulens.