1954-1994 - 40 jaar Katrinahof - Jan Ulens

 

Jan Ulens
Provinciegebouw Antwerpen, 25 oktober 1994

 

Vieren is achteruitkijken. En als je achteruitkijkt, bemerk je het zaad en de bodem, de groeikracht en de klimaatsveranderingen, het snoeimes en de noodzakelijke toevalligheden. Geschiedenis van veertig jaren worden gedragen door mensen, geïnspireerde mensen die als medewerkers van de geboden schepping gezien en gehoord hebben en vol moed op weg zijn gegaan.
Gaande hebben zij aan hun inspiratie methode en didactiek gegeven. Het beoogde doel groeit in inhoud en vorm en terwijl inzichten groeien en verruimen, passen gebouwen en werkorganisatie zich aan.

In deze academische zitting werd de groei van onze Katrina-boom in de verf gezet.
De boom heeft aan zovele beproefde ouders schaduw geboden. Zovele oudleerlingen en leerlingen zingen hun verrijkte melodie in zijn takken. Takken die ook nieuwe namen kregen: Katrinahome, de Stappe, Iris, Terninck, Vluchtheuvel, ...
Vanuit zijn wortels, doorheen stam en bladeren stroomt nog steeds de durvende visie van de planter.
Wij zijn verheugd bij de veertigjarige van vandaag de moeder te mogen vieren: Juffrouw Netty Heynen.
Zij had ogen en oren voor dit leven. Vanuit de dagelijkse omgang heeft zij de juiste stem gehoord. Eenmaal geroepen, word je gegrepen en onstuitbaar gedreven. Je durft, je doet en doet verder en je weet, de zwaarte van de jaren in acht genomen, niet van ophouden.
Velen hebben haar armen ondersteund en tegengehouden.
Hun namen, Dellaert, D'Espallier, Van Nuffel ... staan op de gedenktekens in het park waar de Katrina-boom wijd zijn takken spreidt.
Anderen mogen hier en nu met ons vieren: Monseigneur Daelemans, Cecilia Smits, Jan Schilts, Jan Van Dijck, Herman D'Espallier, Rik Robberecht. En op dezelfde adem van dank klinken de namen: Lilian Van Overbergh, Marieke Schouwenaars, Rudi Lecoutre en Jean-Marie De Meulder.

 

Juffrouw Heynen, vandaag in dit uur zijn vele dankbare ouders, oud-medewerkers, oud-leden van oudercomite's, oud-leerlingen verenigd met ons.
Velen hebben de uitnodiging aangegrepen om zich te verontschuldigen en hebben tegelijk hun bewondering schriftelijk overgemaakt.
Je weet: dankbaarheid is niet vanzelfsprekend. Des te meer verheugt mij dit gebaar van aanwezigen en afwezigen. Bewaar de glimlach in hun ogen als een bloemenslinger rond je groot hart.
Nog steeds sta je op de commandobrug van ons schip. En Hollanders kennen iets van schepen. Nog steeds volg jij de kleinen en de groten, de binnen- en de buitenwereld van de gehandicaptenzorg, trouw aan die oer-hollandse spreuk: "Je main-tien-drai." En wij, Vlamingen, na jaren Nederlands bewind uit de hoes gekropen, zingen als antwoord in onze eigen stijl: "We shall overcome."

Vieren is het nu even belichten. Samen her-bronnen wij dank zij het werk van Els Luyckx en prof. Van Walleghem. Samen danken wij en samen zijn wij verheugd om alle huidige dragers van het Katrina-gedachtengoed.
Dank aan jullie, opvoeders, leerkrachten, para-medici, directies op Linker- en Rechteroever van onze Scheldestad, oudercomite's en participatieraden.
Zovele nieuwe ogen en handen dragen mede zorg voor groei en bloei en zingen in kadans onze oude Kriebels.
En doorheen ons Katrina-park stroomt mild de gouden ader van de vzw Ruimte voor Katrinahof. Vandaag, Mevrouw de Voorzitter, geachte leden, delen jullie in onze verjaardagsstemming en in ons dringend gebed: "Laat die stroom niet opdrogen, hij geeft ons zoveel frisheid, ruimte-gevoel."
Vrienden, of je nu begint in je Katrina-loopbaan of reeds lange jaren actief met onze kinderen gaat, wij vertrouwen erop dat jullie allen, mede door deze viering, groeien moogt in geloof, hoop en liefde. Want het doet goddelijk deugd, het geeft je de nodige kick te mogen zeggen of bidden: "Wij geloven in ons werk, wij kijken hoopvol uit naar morgen, wij houden van ons engagement."

En zo is vieren tevens een blik vooruit. Want al wat leeft, moet groeien, cel-delend. Met nog meer mensen met nog meer middelen, met nog meer inhoud en inzicht, kundigheid willen wij rond deze kinderen staan, met hen, voor hen toekomst veroveren.

Mevrouw de Minister, evenals Minister van Staat Kinsbergen, ouder van een oud-leerling, als moeder heb jij het leven van Katrinahof weldoend ervaren. Wij danken voor je gewaardeerde aanwezigheid en voor de toewijding aan de huidige opdracht.
Midden al die stoeten die aan de Wetstraat voorbij trekken, gedenk de geuren en de kleuren van ons Katrina-park.
Mijnheer de hoofd-inspecteur, vertegenwoordiger van onze bisschop, mogen wij vragen onze diepe waardering aan monseigneur Van den Berghe over te brengen. Wij kennen en ervaren de warmte van zijn zorg, zijn stem over onze gemeenschap. Kanunnik Van Dommelen, jij bent een blijvende pleitbezorger. Wij kennen jouw hulp bij de realisatie van Linkeroever. Voor onze verdere plannen op rechteroever sta je klaar. Mogen wij dank zeggen voor het verleden en ... bij voorbaat.

Vrienden, zo blijven we samen onderweg.
Niet voor de dood, maar voor het leven.
De handicap van onze kinderen blijft ons uitdagen.
De Japanner, winnaar van de Nobelprijs Literatuur 1994, is vanuit het diepe dal van depressie – dank zij zijn gehandicapte zoon – opnieuw gaan geloven in de toekomst.

"Opdat zij leven zouden hebben in overvloed" zo klinkt Jezus'stem vandaag doorheen ons handelen.
Deze evangelische oproep blijft de basis voor ons zien, ons horen, ons tasten en gaan, kortom ons lief-hebben.

Ik hou van de Katrina-boom.
Vrienden, zing je rijke levenslied in zijn takken,
zoek schaduw onder zijn rijke kroon.
Snoei de wasdom, die geen uitzicht biedt op vruchtbaarheid,
en besproei met de dauw van je aandacht zijn groei,
Gedenk hen die rusten aan zijn voet.
Ons park zal d'aandacht van Antwerpen gaande houden,
want getuigend van liefde, "Ongekunsteld" zoals de expositie van het kunstenaarswerk van onze leerlingen, stralen wij warmte uit in onze heerlijk moeilijke stad.
Ik hou van jullie allen,
om die nabijheid gisteren en vandaag.
Samen blijven wij in zon en schaduw geborgen,
als wolken van pijn of opklaringen van vreugde
onze onvoltooide weg begeleiden naar morgen ...
Morgen, morgen ... een vertrouwde hand in een trouwe hand.
Dank.