Zwarte bladzijde in de geschiedenis van Katrinahof

zwarte bladzijdeDonkere wolken pakten samen rondom ons huis in de Hagedoornlaan. Nee, we werden niet geaccepteerd en waren niet geïntegreerd in deze chique residentiële wijk. De buren draaiden hun hoofd als ze ons zagen aankomen. Hun kinderen werden opgemaakt en riepen me na: "Daar gaat de Juffrouw van de Zottenschool". Niet dat ik me daar aan stoorde, maar die mentaliteit deed pijn.
We kregen argwaan, dat er een actie tegen ons gevoerd werd en jawel, in het najaar 1962 komt de jobstijding.

Een deurwaarder brengt de melding: "Binnen de zes weken moet het huis ontruimd worden, deze kinderen en alle spelmateriaal moeten verwijderd worden". Ik sta perplex, verslagen, verstomd. Die slag is niet direct te verwerken. De Beheerraad zal misschien juridisch een uitweg weten. Daar slaagt men niet in. Door een weggelaten clausule in de notariële akte van 40 jaar geleden, verloren we jammer genoeg het proces. Wel kregen we uitstel tot vertrek totdat we een ander gebouw gevonden hadden, maar tot uiterlijk juli 1963.
Alle inspanning, moeite en kosten, die gedaan waren om ons huis en tuin Hagedoornlaan 9 aan te passen en te verfraaien waren dus voor niets geweest ... Maar we bleven niet bij de pakken neerzitten, gingen opnieuw op zoek. De meeste grote huizen waren oud en vervallen, onmogelijk ze op te knappen. We wensten ons ook te beperken tot het zuiden van
Antwerpen, omdat in het noorden reeds de St.-Jozefschool op de Luchtbal gevestigd was. Ten slotte vonden we een huis te koop aan de Mechelsesteenweg. Deze keer moest ik alleen gaan kijken, omdat men in de veronderstelling was dat dit te klein was. Maar wie niet waagt, niet wint. Dit huis was een echte verrassing met zijn 33 kamers en een redelijk grote tuin. Ik had het onmiddellijk gezien, dit huis kon het toekomstig Katrinahof worden! Enige verbouwingen en een lift waarvoor plaats voorzien was, waren wel noodzakelijk.
Na bezichtiging later met de Beheerraad, ging iedereen akkoord. Een bijkomend probleem was natuurlijk een koper vinden voor ons eigendom aan de Hagedoornlaan. Hoewel gegadigden uit vrije beroepen kwamen kijken, werden ze afgeschrikt door de grote onderhoudskosten van een dergelijk huis.
Toch kwam er plotseling een kandidaat-koper uit de hemel gevallen. Hij kwam kijken, stond nog maar in de hall en zei: "Ik koop dit huis". Het leek mij wat voorbarig, maar hij zei: "Ik heb 400 schilderijen, daarvoor zijn veel muren nodig, dus dit huis is voor mij geschikt."
En zo geschiedde het, hoe wonderlijk het ook moge klinken!

Een meevaller voor ons natuurlijk. Er waren nog wel wat haken en ogen aan, te lang om allemaal te vertellen. Op dezelfde dag verkochten we onze grote villa in de Hagedoornlaan en werd het pand Mechelsesteenweg 168 aangekocht.
Daar zou Katrinahof herboren worden ...
Onze school werd gevestigd aan de Mechelsesteenweg, "een drukke verkeersweg", er werd hier en daar negatief gemommeld. Wij zagen echter positieve opvoedingsfactoren in die nieuwe ligging, vooral op gebied van omgang met verkeer, mogelijkheid tot winkelen en restaurantbezoek. De leerlingen zouden er meer in het leven staan.
Om in de kosten van de verhuis te voorzien, werd een groot tuinfeest ingericht. De ouders voelden zich vanzelfsprekend sterk solidair met de beheerraad. De verbanning van hun zorgenkind uit dat prachtig huis in het Nachtegalenpark was toch wel een groot onrecht. Maar ook de pers liet zich niet onbetuigd. Er verschenen artikels als: "Katrinahof moet noodgedwongen verhuizen", "Katrinahof neemt met tuinfeest afscheid van Wilrijk".
Het afscheidsfeest was een daverend succes met 400 feestvierenden. Behalve allerlei attracties in de tuin, zorgde het orkest "Chabrolls" voor stemming en animo. Armand Pien had het weer eens goed voorspeld: het werd een heerlijke zoele mid-zomeravond, die 8ste juni 1963. Eerst bij het ochtendgloren vertrokken de laatste gasten voldaan huiswaarts. Het feest was uitgegroeid tot een grootse sympathiebetuiging aan de ouders en aan Katrinahof. Het was deugddoend!