Grote veranderingen

't Is 1959. Vijf moeilijke pioniersjaren zijn achter de rug. Een dynamische, activerende heilpedagogische methode, afgestemd op elk kind afzonderlijk, is opgebouwd. We beseften dat ons heilpedagogisch handelen waardeloos is zonder een intense samenwerking met de ouders van onze zorgenkinderen. In die tijd stonden deze ouders nog zeer geïsoleerd. Het deed hen deugd bij ons een klankbord te vinden voor hun teleurstelling en verdriet. We probeerden hen te begeleiden om ook de positieve kwaliteiten van dit unieke kind te ontdekken en tevens voldoening te ervaren door zelf mee te werken aan de ontwikkeling van hun kind. Dit vroeg voor velen een andere instelling, daar de ouders meestal het heil zochten in verwenning en overbescherming, juist die factoren die de ontwikkeling belemmeren. Ik werd vaak aangezien als een eisende heilpedagoge! Het werd een echt groeiproces van relatie tussen heilpedagoge, ouders en kind, met als einddoel het welzijn en de vooruitgang van het zorgenkind. Het was in die tijd nog allemaal zo nieuw de opvoedkundige waarde in te zien omdat ook dit kind vreugde beleeft aan iets zelf te kunnen doen.
Door een artikel van ons in "Christene School" dat ook in brochure verscheen met als titel "De Bijzondere Speelklas Katrien te Antwerpen" kregen we meer bekendheid.
De nieuwe orthopedagogische methode voor kleuters werd er duidelijk uiteengezet en trok de aandacht. Het was tevens een unicum destijds in het Katholiek Onderwijs, dat het een gemengde school was. Vooral in het buitengewoon onderwijs zagen wij co-educatie als een stimulerende positieve factor. Er komen steeds meer aanvragen voor opname. Gevolg: we moeten op zoek naar een groter huis, een moeilijke opgave. Ten slotte vinden we een statig patriciërshuis, een villa met grote tuin in het Nachtegalenpark, dus in een prachtige groene zone. Het huis is in Franse stijl gebouwd, heeft veel ruime kamers en twee grote zonnige terrassen. Ik kan er ook komen wonen. Deze villa had ook een historische achtergrond. Na de bezetting door de Duitsers, werd ze na de bevrijding het hoofdkwartier van generaal Montgommery.
 patriciershuis

Iedereen is opgetogen. Een droom wordt verwezenlijkt: een zonnehuis voor onze zorgenkinderen. De naam wordt nu met recht KATRINAHOF.

19 september 1959. Officiële opening. Het is feest. De vlaggen wapperen. Veel personaliteiten zijn aanwezig bij de ontvangst. Na het welkomstwoord van Rechter Van Nuffel, hield Mgr. Daelemans een historisch overzicht van de ontwikkeling van het pionierswerk. De feestrede werd gehouden door Prof. D'Espallier.

Hij bestempelde Katrinahof als "avant-garde" op gebied van buitengewoon kleuteronderwijs, niet alleen vanwege zijn familiale sfeer en individuele benadering, maar ook om zijn geheel op het kind afgestemde heilpedagogische methode, gedragen door een warme affectie van de leidsters.
Prof. D'Espallier noemde Katrinahof een eersteling op dit terrein in Benelux-verband. Hij gaf daarbij de voordelen van opleiding in externaat, waar een vorm van opleiding gegeven wordt, welke veel meer is dan een school. Tussen de spreekbeurten in, werd telkens opgetreden door een groepje kinderen. Het waren muzikale voordrachtjes op gebied ban maat, melodie en ritme, zeer eenvoudig en fijn onder de leiding van de muziektherapeuten Mej. Frieda Peeters en Mej. G. Berger.

Dit mooie huis in een lommerrijke omgeving werd een uitdaging voor nieuwe initiatieven. Om tegemoet te komen aan de gezinsnood, wordt gestart met een klein internaat, systeem vijfdagenweek. De meeste interntjes waren jonge kinderen van buiten de stad, wier ouders geen grote inrichting wensten, maar een intiem, klein, familiaal home. Het biedt tevens de gelegenheid voor intensieve training in gewoontevorming: netjes eten, goed wassen, zindelijkheidstraining. Voor mij persoonlijk is het een rijke ervaring full time het leven te delen met onze zorgenkinderen.

Voor het eerst wordt een kamp ingericht, eerst dichtbij in Kontich, later in Domburg aan zee met verblijf in een jeugdherberg. Steeds een enige belevenis, zowel voor de kinderen als voor de leiding.

We vertrokken dan per Flandriaboot van het Steen naar Vlissingen. Wie herinnert zich nog die grandioze uittocht met ontelbare wuivende ouders op de kade? Onvergetelijk! Voor de ouders bood die periode een gelegenheid om eens zonder hun zorgenkind op vakantie te gaan.
In die tijd werd ook begonnen met de maandelijkse derde zondag. Deze werking was vooral bedoeld voor zeer ernstig gehandicapte kinderen. Door hun aanwezigheid thuis is vooral moeder erg gebonden, ze heeft echter ook verplichtingen tegenover haar man. 'n Dagje vrijaf om er samen eens op uit te trekken, doet de ouders veel deugd. Misschien weet u het niet, maar dit systeem bestaat nog steeds, nu reeds 25 jaar en ik ben er nog bij, geholpen door Caritas-vrijwilligers. We maken er samen een fijne zondag van. 's Namiddags wordt met auto's een uitstap gemaakt. Het is een pluspunt voor de huidige tijd, dat steeds bereidwillige jongelui zich voor dit werk komen aanbieden en het contact met het "andere" kind als een levensverrijking ervaren.
Een nieuw initiatief destijds was ook de begeleiding van gehandicapte baby's en peuters.
Het is voor ouders die geconfronteerd worden met het feit, dat hun kind een handicap heeft, van onschatbare waarde vakkundig begeleid te worden om de vertraagde ontwikkeling van hun kind zinvol te stimuleren. Ze hebben ook steun en aanmoediging nodig om de opvoeding van dit kind hoopvol tegemoet te zien en er het beste van te maken.